In de picture van Bachelors

Volgens David is de grootste drijfveer om mee over te stappen de band met de collega's

Ik ben afgestudeerd in 1990 als graduaat elektronica optie microprocessoren. 
Nog voor ik afgestudeerd was had ik al werk 
samen met de medeleerling waar ik mijn eindwerk mee had gemaakt. 
Omdat we teveel vroegen om te starten kon er na een paar dagen maar één van ons blijven. 
Ik had toen nog geen rijbewijs en kon bijgevolg niet blijven. Maar geen nood, ondertussen had ik eerst nog wat tijd voor mezelf en kon ik rustig uitkijken naar een geschikte job. In oktober 1990 was het zover, ik kon van start bij Lernout & Hauspie waar ik meteen nog een stuk meer verdiende dan eerst gevraagd. Na zes maanden kwam daar nog eens een opslag bij. 
Achteraf gezien meteen een geluk bij een ongeluk.

Mijn eerste opdracht bij Lernout & Hauspie was een behoorlijk grote opdracht: het maken van een hardware module om digitaal audio op te nemen en weer te geven, en die volledig te programmeren was in een eigen ontwikkelde interpreter. Mijn taak bestond erin de hardware te ontwikkelen, alsook de PCB en de volledige software. Anderhalf jaar later was er een belangenconflict tussen Lernout & Hauspie en de klanten van Lernout & Hauspie die ook hardware maakten. Daarom werd beslist geen hardware meer te maken.

Daarna ben ik gemigreerd naar meer en meer de richting van puur software. 
Dit ging van software voor zeer low-end toepassingen zoals talking dictionaries, tot meer high-end software op PC en krachtige embedded platformen. Mijn taak bestond er vooral uit de spraakalgoritmes (text-to-speech, spraakherkenning, music coding) te porteren en te integreren naar het platform en OS van de klant. Vooral de low-end consumer platformen konden nog wel eens onstabiel of zelfs defect zijn. Mijn taak was dan ook deze platformen te herstellen. 
Niet altijd een eenvoudige klus daar we meestal geen schema's van dergelijke dingen hadden.

Eind de jaren negentig was Lernout & Hauspie uitgegroeid tot een behoorlijk grote firma met vestigingen overal ter wereld. Tot er in de zomer van 2000 artikels in de pers kwamen dat er zaken niet juist waren met de boekhouding en zo. Een moeilijke periode brak aan. Van het één kwam het ander en we gingen in concordaat. De meesten onder ons waren believers die vol enthousiasme bleven verderwerken. Eind oktober 2001 viel het verdict, het fallissement van Lernout & Hauspie was een feit. Alles waar ik in geloofde viel in duigen, het overgrote deel van m’n collega’s kregen hun ontslag, en een donkere periode brak aan. Kort daarop werden de 'gelukkigen' overgekocht door ScanSoft, een Amerikaanse firma die gespecialiseerd was in onder andere OCR.

De lijn van werk bleef grotendeels hetzelfde. 
Alleen was alles heel anders doordat er veel meer naar de centen gekeken werd, 
en dat was in schril contrast met Lernout & Hauspie. 
Al bij al heb ik nooit geen minuut spijt gehad dat ik deel was van Lernout & Hauspie, 
en moest ik het opnieuw kunnen overdoen dan zou ik er zo weer starten. 
De grootste drijfveer om mee over te stappen naar ScanSoft was de band met de collega's. 
Recent werd het Amerikaanse Nuance overgenomen en onderstussen heten we geen ScanSoft meer maar Nuance, rare twist, al is het management nog grotendeels hetzelfde. 
In de loop der jaren was ik bij Lernout & Hauspie doorgegroeid tot Senior Development Engineer, tegenwoordig ben ik Senior Software Engineer. 
Mijn hardware en elektronica kennis is zondermeer een grote troef bij het maken van software.

Recent ben ik ook gestart met het uitbouwen van een bijberoep, 
namelijk Business Consultant voor Euphony. 
Relatiemarketing is zonder meer een boeiende en lonende bezigheid. 
Ik heb dan ook al mijn domains op het internet: www.delaey.com  en www.2earn.eu